De ware keuze van de weg van liefde als midden

Vastenmeditatie-4-2009-voor het leerhuis

Moe van het voortdurend te moeten kiezen
In de supermarkt kun je wel kiezen tussen 24 soorten brood en 43 soorten beleg.
Dat zei Toon Hermans al jaren geleden in zijn show.
Met al die privatisering moet je nu ook nog kiezen
welke energie je wilt hebben en welke zorgverzekeraar.
Dat kiezen wordt in de toekomst alleen maar meer
en je wordt er moe van voortdurend te moeten kiezen.
Ons dagelijks leven bestaat uit het voortdurend keuzes te moeten maken.
Je kunt je afvragen waardoor we ons eigenlijk laten leiden bij al die keuzes.
Maar je wordt er ook moe van voortdurend te moeten kiezen.
Waar komt die moeheid eigenlijk vandaan?
Of wat is er mis in het leven van de moderne mens?
Is er teveel keuzevrijheid of is er iets anders aan de hand.
Ook op geestelijk gebied moet je tegenwoordig leren kiezen.
Jongeren op school leren nu ook om zelf helemaal te bepalen
hoe je leven vorm krijgt op allerlei gebied:
-Zo ook welke levensbeschouwing ze willen aanhangen
-Of/en hoe ze religieus willen zijn en hun leven spiritueel vorm willen geven
-Of/en ze bij een godsdienst of kerk willen horen.
Dat is een goede zaak, maar voor ouderen heel moeilijk om aan te wennen.
“De breuk tussen de oude en jonge generatie is totaal en op alle gebieden. Jongeren leven in een totaal andere denk- en leefwereld dan hun ouders. Geloof en kerk zijn niet meer zoals in eerdere generaties in de bloedbaan bij geboorte meegegeven. Geloven is geen sociologisch gegeven meer, maar een vrijwillige keuze”, aldus Kardinaal Danneels.

Op zoek naar een spiritualiteit van de zelfbeschikking
Zijn we moe, omdat we te veel mogelijkheden hebben?
Of zijn we moe van dat we teveel onszelf zoeken
en te veel met ons zelf bezig zijn om onze eigen levensweg uit te zoeken?
Heel vroeger moest je leren jezelf weg te cijferen en jezelf verloochenen.
Na de Tweede Wereldoorlog moest je leren
voor jezelf op te komen en voor je eigen rechten.
-Sinds de economische welvaart van de zestiger jaren en
-sinds de sociaal-culturele markt van welzijn en geluk in de zeventiger jaren en
-sinds de opkomst van de pluriforme culturen en religies in de tachtiger jaren en
-sinds de hernieuwde belangstelling voor religie en spiritualiteit vanaf de negentigerjaren
is dat verschijnsel van die vrijheid op allerlei terreinen als een sunamie over ons heen gekomen.
-Zijn we dan te vrij en willen we te veel zelf bepalen,
terwijl iedereen die vrijheid op zichzelf toch zo belangrijk vindt?
-Is het ene oorzaak van het andere
-Zijn er ook andere oorzaken aan te wijzen
en moeten wij op zoek naar heel andere dingen?
-Kan de crisis ons nu niet helpen? De crisis zal je vrij maken?
1. Je bent helemaal niet zo vrij als je wel denkt
We zijn eigenlijk helemaal niet zo vrij als wij denken en zeggen.
Onze aandacht wordt voortdurend in gijzeling gehouden.
Je bent en je moet van alles en nog wat en van iedereen.
Altijd en overal is er die kollectieve druk en worden wij
in onze zogenaamde vrijheid geconditioneerd door alles en nog wat.
Vroeger kon je je daar duidelijk tegen afzetten en nu ook,
maar die druk is nu veel meer impliciet aanwezig,terwijl niemand
dat uitdrukkelijk zegt, want we doen voortdurend aan zelfcensuur.
Zo moet je kunnen beantwoorden aan de meest tegenstrijdige wensen.
Je voelt je bekneld tussen allerlei verwachtingen die dagelijks op je afkomen.
En je kunt je zelfs gespleten voelen daardoor,
maar je hebt niemand om je tegen af te zetten.
In feite ben je veel minder vrij dan je wel denkt. Maar daarom ook:

2.Je moet de verbinding met jezelf weer herstellen
Je bent vervreemd van wat diep in jezelf leeft.
Je weet soms zelf niet meer wat je eigenlijk wilt
en waar je diep in jezelf naar verlangt
en hoe je zelf eigenlijk in elkaar zit,
want we worden voortdurend uit ons zelf getrokken
en we zijn voortdurend naar buiten gericht:
Wie ben je eigenlijk als man, vrouw, moeder, vader, jongere
en welke zijn je opgaven en je taken en hoe functioneer ik eigenlijk etc.
Eigenlijk moet je eerst weer opnieuw lerenom verbinding te maken met:
-je eigen persoon oftewel met je lichaam en je bioritme,
-en met je psyche oftewel met je gedachten en gevoelens
-en met je geestelijk leven oftewel je ziel:
Wat bezielt mij zelf in deze tijd en wat doe ik daar aan?
Dus je moet de verbinding met jezelf weer herstellen. En tegelijk daarnaast:

3. Je moet de verbinding met je omgeving ook herstellen
Alleen op jezelf en in je eentje kun je niet bestaan.
Je moet dus ook weer opnieuw verbinding zoeken met de wereld om je heen,
want in alles ben je verweven met je directe omgeving,
zoals het in- en uitademen, andere mensen ontmoeten, aanraken,
uitnodigen, bevestigen, en voelen dat je zelf moet geven en nodig bent,
ook voor de bezieling van de ander.
Pas dan krijg je zelf ook een plaats in het grote geheel.
Alles wat bestaat heb je nodig om jezelf te kunnen zijn.
Je bent pas jezelf als je jezelf bindt
en zo in verbinding staat met alles en iedereen.
Dat is geen bedreiging van je vrijheid.
Juist die verbinding in een liefdevolle relatie met je omgeving
geeft je ruimte om nog meer jezelf te worden
en het goede naar boven te laten komen in jezelf en in de ander.
Het is de ware weg van de liefdesverbinding, die vrijmaakt,
minder angstig en tegelijk ook minder moe.
Moge dat ook aan jou geschieden die dit leest.